Kısaca The Enlightenment.

Merhabalaaar. Bugün çok sevdiğim, tek sevdiğim, hayatımı burada geçirmek istediğim şehir İzmir'de hayatımı gerçekten burada geçirebilmek için iş aramaya başladım. Ama ne aramak..Yani bilemiyorum ben hayatın bu kadar da zor olabileceğini düşünmemiştim mesela. Tamam pat diye iş bulucaz diye bir şey yok biliyorum da.. Gezerken böyle rüzgardan mıdır bilinmez tokat yemiş gibi hissettim. Hani o hayatın gerçeklerinin yüzüme birer birer tokat şeklinde rüzgar vasıtasıyla yansımasıydı sanki bu. Bugün bir daha üniversiteye gidip ders aralarında Grand Cafe'de kızlarla oturup karnıma ağrılar girene kadar gülemeyeceğimizi farkettim bir de. Okul çıkışı birbirimizde toplanıp, çay demleyip yine bütün gün konuştuklarımızı tekrarlayıp kahkahalara boğulamayacağımızı. Okuduğumuz romanlar, şiirler, sonelerle ilgili "Bence bu adam bunu bizim çıkardığımız yorumları düşünerek yazmamıştır yiaa" diyemeceğimizi. "Bir gün de İnciraltına gidelim" diyip asla gidemeyeceğimizi. Sonra dedim hayat bu muydu yani. Her gün yeni bir insan kaybetmek, kalbinde taşımak ama yanında olamamak. Aslında en çok sevdiğin, yaşamak istediğin şehrin onlarla anlam kazandığını anlamak. İşte buydu hakkaten bugün benim yaşadığım şey. Bir diğer şey de şu: Şuan işe başlamış, hayatını belli bir düzene koymuş olmak düşüncesi belki size garip gelebilir ama beni mutlu etmedi. Sadece Cumartesi ve Pazar günleri çalışmıyor olmak ve yapmaktan zevk aldığım nadide şeyleri yapmaktan kısıtlanmak da. (Sen ona dua et demeyin, hakkaten bu sinir bozucu) Hayatımın 8.30 ile 6.30 arasında akıp gitmesi de ayrı tabii. Eee herkes öyle sonuçta diyeceksiniz biliyorum. Ama benim hayatımda henüz eksik olan bir şeyler var. Ne olduğunu bilmiyorum belki ya da biliyorum ama söyleyemiyorum. Ama var. Ve onları yaşamadan yeni bir düzen kurmaya çalışmanın da benim açımdan hiçbir çekici tarafı yok. Aslında çalışmak da istiyorum bir yandan tabii. Off. Açıkçası duygularım karmakarışık. Moralim bozuk. Cereyan kesik. Hele bir de sen yoksun ya Gizem çok yazık.